Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 101
ब्रह्मस्वहरण-निषेधः — Prohibition of Appropriating Brahmin Property
Brahmasva
इति श्रीमहा भारते अनुशासनपर्वणि दानधर्मपर्वणि राजन्यचाण्डालसंवादो नामैकोत्तरशततमो< ध्याय:
iti śrīmahābhārate anuśāsanaparvaṇi dānadharmaparvaṇi rājanya-cāṇḍāla-saṃvādo nāma ekottaraśatatamo 'dhyāyaḥ |
Sa gayon, sa Śrī Mahābhārata, sa loob ng Anuśāsana Parva at sa bahaging tumatalakay sa dharma ng pagbibigay, natapos ang ika-isang daan at unang kabanata—na pinamagatang “Ang Pag-uusap sa pagitan ng isang Kṣatriya (rājanya) at isang Cāṇḍāla.” Ang pangwakas na tala (colophon) na ito ay tanda ng pagtatapos ng isang bahaging nagtuturo, na naglalatag ng pagninilay sa asal at pagkakawanggawa sa pamamagitan ng isang matalim na palitang panlipunan at moral.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
This verse is a colophon rather than a doctrinal statement: it signals that the instructional dialogue on dāna-dharma (the ethics of giving) between a Kṣatriya and a Cāṇḍāla has concluded, framing the preceding discussion as authoritative guidance within Bhīṣma’s teachings.
Bhīṣma’s discourse reaches the end of a chapter. The text formally closes Adhyāya 101 of the dāna-dharma section, identifying the completed unit as the “Rājanya–Cāṇḍāla dialogue.”