Satyavatī’s Disclosure and the Summoning of Vyāsa
Niyoga for Kuru Succession
भाग्योपनतकामस्य भार्या चोपनताभवत् | शान्तनोर्न॒प्सिंहस्य देवराजसमझूुते:,त्रिपथगामिनी दिव्यरूपिणी देवी गंगा ही अत्यन्त सुन्दर मनुष्य-देह धारण करके देवराज इन्द्रके समान तेजस्वी नृूपशिरोमणि महाराज शान्तनुको, जिन्हें भाग्यसे इच्छानुसार सुख अपने-आप मिल रहा था, सुन्दरी पत्नीके रूपमें प्राप्त हुई थीं
bhāgyopanata-kāmasya bhāryā copanatābhavat | śāntanor nṛpasiṃhasya devarāja-sama-dyuteḥ tripathagāminī divya-rūpiṇī devī gaṅgā hy atyanta-sundarā manuṣya-dehaṃ dhārayitvā devarāja indra-sama-tejasvī nṛpa-śiromaṇiṃ mahārājaṃ śāntanuṃ bhāgyataḥ svayam upasthita-sukhaṃ yathākāmaṃ prāpya sundarī-bhāryā-rūpeṇa prāptābhavat ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Kay Haring Śāntanu—leon sa mga pinuno, maningning na gaya ni Indra—dumating ang katuparan ng pagnanasa na wari’y hatid ng tadhana mismo. Ang diyosang si Gaṅgā, ang banal na ilog na dumadaloy sa tatlong landas, ay nag-anyong tao na napakaganda at lumapit sa kanya bilang asawa, na para bang ang kapalaran ay inilapag ang ligaya sa kanyang mga kamay nang walang paghihirap.
वैशम्पायन उवाच
The verse underscores the Mahābhārata’s recurring tension between human agency and destiny: worldly fulfillment (kāma) and prosperity can appear to arrive unearned, yet such gifts often carry hidden obligations and future consequences within the moral order.
Vaiśampāyana narrates that the river-goddess Gaṅgā, radiant and divine, takes on a human body and comes to King Śāntanu as his wife, as though fortune itself has delivered him the happiness he desired.