Shloka 17
Ādi-parva Adhyāya 98 — Paraśurāma’s kṣatriya suppression; Dīrghatamas, Bali, Sudēṣṇā, and the birth of Aṅga
पुत्रजन्म प्रतीक्षन् वै स राजा तदधारयत् | एतस्मिन्नेव काले तु प्रतीप: क्षत्रियर्षभ:
putrajanma pratīkṣan vai sa rājā tad adhārayat | etasminn eva kāle tu pratīpaḥ kṣatriyarṣabhaḥ ||
Sabi ni Vaiśampāyana: “Ang haring iyon, habang naghihintay sa pagsilang ng isang anak na lalaki, ay nanatiling matatag sa kanyang pasya at dinala ang kalagayan nang may tibay ng loob. At sa panahong iyon nga namuhay si Pratīpa, ang ‘toro’ sa hanay ng mga kṣatriya—huwaran ng lakas ng hari na kaakibat ang pagtitiis at tungkulin.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a kingly virtue central to rājadharma: steadfast endurance and self-control while awaiting an heir. It frames patience and responsibility—not impulsiveness—as marks of exemplary rulership.
Vaiśampāyana continues the dynastic account: a king is described as waiting for a son’s birth and sustaining his resolve, and the narration situates this period by introducing Pratīpa, praised as an outstanding kṣatriya.