Shloka 69
आदि पर्व, अध्याय 96 — काश्यकन्याहरणं, शाल्वसमागमः, अम्बावचनं च
Kāśī princesses taken; encounter with Śālva; Ambā’s declaration
पापाचारो राक्षसीं बुद्धिमश्रितोडनेकैरुपायैरुद्धतुं च व्यवसित:; भावित्वाच्चार्थस्य न शकितास्ते समुद्धर्तुम्,पापाचारी दुर्योधन राक्षसी बुद्धिका आश्रय ले अनेक उपायोंसे पाण्डवोंकी जड़ उखाड़नेका प्रयत्न करता रहता था। परंतु जो होनेवाली बात है, वह होकर ही रहती है; इसलिये दुर्योधन आदि पाण्डवोंको नष्ट करनेमें सफल न हो सके
Vaiśampāyana uvāca | pāpācāro rākṣasīṃ buddhim āśrito 'nekair upāyair uddhartuṃ ca vyavasitaḥ | bhāvitvāc cārthasya na śakitās te samuddhartum |
Sinabi ni Vaiśampāyana: Si Duryodhana, na nalululong sa kasalanan at kumapit sa isip na may anyong rākṣasa, ay nanatiling matatag ang pasiya na bunutin sa ugat ang mga Pāṇḍava sa pamamagitan ng sari-saring pakana. Ngunit ang itinadhana ay siyang nagaganap; kaya’t siya at ang kaniyang panig ay hindi nagtagumpay na lipulin sila.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Adharma-driven schemes, even when pursued with determination, are ultimately checked by the moral order and by what is destined to unfold; wicked intent does not guarantee success.
The narrator describes Duryodhana’s persistent attempts to eliminate the Pāṇḍavas through various stratagems, but notes that these efforts fail because the destined outcome prevails.