Shloka 6
Ādi Parva, Adhyāya 90 — Pūror Vaṃśa, Kuru-Pravara, and the Janamejaya Line
Genealogical Recitation
महाधनो यो यजते सुयज्ञै- र्य: सर्वविद्यासु विनीतबुद्धि: । वेदानधीत्य तपसा<5<योज्य देहं दिव॑ समायात् पुरुषो वीतमोह:,जो मनुष्य बहुत धनी होकर उत्तम यज्ञोंद्वारा भगवानूकी आराधना करता है, सम्पूर्ण विद्याओंको पाकर जिसकी बुद्धि विनययुक्त है तथा जो वेदोंको पढ़कर अपने शरीरको तपस्यामें लगा देता है, वह पुरुष मोहरहित होकर स्वर्गमें जाता है
mahādhano yo yajate suyajñair yaḥ sarvavidyāsu vinītabuddhiḥ | vedān adhītya tapasā yojya dehaṃ divaṃ samāyāt puruṣo vītamohaḥ ||
Ang taong may malaking yaman ngunit sumasamba sa Panginoon sa pamamagitan ng mararangal na handog at sakripisyo; ang isip ay disiplinado at mapagpakumbaba sa lahat ng sangay ng kaalaman; at matapos pag-aralan ang mga Veda ay iniuukol ang katawan sa pag-aayuno at pagkamatiisin—ang gayong tao, napalaya sa pagkalito, ay nakaaabot sa langit. Pinupuri ng taludtod ang kasaganahang ginagabayan ng dharma: nagiging marangal ang yaman kapag kaakibat ang debosyon, ang pag-aaral ay kaakibat ang kababaang-loob, at ang kaalaman ay kaakibat ang pagpipigil-sa-sarili.
जटद्टक उवाच
Educational Q&A
Wealth, learning, and religious practice become spiritually fruitful only when joined to humility and self-discipline: perform worthy sacrifices, cultivate a modest trained intellect, study the Vedas, and practice austerity—then one becomes free of delusion and attains heaven.
The speaker states a general dharmic maxim: describing the qualities of an ideal person—rich yet righteous, learned yet humble, and devoted to Vedic study and tapas—and declares the resulting merit, namely ascent to heaven.