Shloka 11
ययाति–दौहित्रसंवादः
Yayāti and the Grandsons: Discourse on Lokas, Dāna, and Satya
वाक्सायका वदनान्निष्पतन्ति यैराहत: शोचति रात्र्यहानि । परस्य नामर्मसु ते पतन्ति तान् पण्डितो नावसूजेत् परेषु,दुष्ट मनुष्योंक मुखसे कटु वचनरूपी बाण सदा छूटते रहते हैं, जिनसे आहत होकर मनुष्य रात-दिन शोक और चिन्तामें डूबा रहता है। वे वाग्बाण दूसरोंके मर्मस्थानोंपर ही चोट करते हैं। अतः विद्वान पुरुष दूसरेके प्रति ऐसी कठोर वाणीका प्रयोग न करे
vāksāyakā vadanān niṣpatanti yair āhataḥ śocati rātryahāni | parasya nāmarmasu te patanti tān paṇḍito nāvasūjet pareṣu ||
Wika ni Śakra: “Mula sa bibig ng tao ay lumilipad ang mga palaso na anyong salita; kapag tinamaan nito ang isa, siya’y nagdadalamhati araw at gabi. Ang mga palasong iyon ng pananalita ay tumatama sa maseselang bahagi ng damdamin ng kapwa. Kaya’t ang marunong ay hindi dapat maghagis ng gayong mabagsik na salita sa iba.”
शक्र उवाच
Educational Q&A
Words can wound as sharply as weapons, causing lasting sorrow; therefore, the wise restrain harsh, contemptuous speech and avoid striking others at their vulnerable points.
Śakra (Indra) delivers a moral instruction, using the metaphor of ‘speech-arrows’ to warn that cruel words inflict deep, enduring pain, and he advises cultivated conduct in speech toward others.