Shloka 33
Ādi-parva, Adhyāya 73: Devayānī–Śarmiṣṭhā Dispute, Confinement in the Well, and Yayāti’s Rescue
कण्व उवाच प्रसन्न एव तस्याहं त्वत्कृते वरवर्णिनि । (ऋतवो बहवस्ते वै गता व्यर्था: शुचिस्मिते । सार्थक॑ साम्प्रतं होतन्न च पापो5स्ति तेडनघे ।।) गृहाण च वर मत्तस्त्वं शुभे यदभीप्सितम्,कण्व बोले--उत्तम वर्णवाली पुत्री! मैं तुम्हारे भलेके लिये राजा दुष्यन्तपर भी प्रसन्न ही हूँ। शुचिस्मिते! अबतक तेरे बहुत-से ऋतु व्यर्थ बीत गये हैं। इस बार यह सार्थक हुआ है। अनघे! तुम्हें पाप नहीं लगेगा। शुभे! तुम्हारी जो इच्छा हो, वह वर मुझसे माँग लो
kaṇva uvāca prasanna eva tasyāhaṃ tvatkṛte varavarṇini | (ṛtavo bahavaste vai gatā vyarthāḥ śucismite | sārthakaṃ sāmprataṃ hotan na ca pāpo 'sti te 'naghē ||) gṛhāṇa ca vara mattastvaṃ śubhe yadabhīpsitam |
Wika ni Kaṇva: “Dahil sa iyo, O dalagang may magandang kutis, tunay na nalulugod ako sa kanya (kay Haring Duṣyanta). O ikaw na may banayad na ngiti, maraming panahon ang lumipas para sa iyo nang walang saysay; ngayon, sa wakas, naging mabunga ang sandaling ito. At ikaw, O dalagang walang dungis, hindi ka magkakamit ng kasalanan. O mapalad, tumanggap ka ng isang biyaya mula sa akin—hingin mo ang anumang ninanais mo.”
कण्व उवाच
Educational Q&A
A guardian-ṛṣi frames the situation in ethical terms: the girl should not be burdened by fear of moral fault (pāpa) when the union is rightful, and her welfare (tvatkṛte) is prioritized. The passage also highlights timely fulfillment of life-stages—time passing “in vain” becomes “fruitful” when dharma-aligned responsibility is accepted.
Kaṇva addresses Śakuntalā, expressing approval of King Duṣyanta for her sake. He notes that many seasons have passed without her marriage being settled, but now the moment has become fruitful. He reassures her that she will not incur sin and invites her to ask a boon—whatever she wishes.