Shloka 31
Ādi-parva, Adhyāya 73: Devayānī–Śarmiṣṭhā Dispute, Confinement in the Well, and Yayāti’s Rescue
ततः प्रक्षाल्य पादौ सा विश्रान्तं मुनिमब्रवीत् । विनिधाय ततो भार संनिधाय फलानि च,तदनन्तर शकुन्तलाने उनके लाये हुए फलके भारको लेकर यथास्थान रख दिया। फिर उनके दोनों पैर धोये तथा जब वे भोजन और विश्राम कर चुके, तब वह मुनिसे इस प्रकार बोली
tataḥ prakṣālya pādau sā viśrāntaṁ munim abravīt | vinidhāya tato bhāraṁ sannidhāya phalāni ca ||
Pagkaraan, hinugasan niya ang mga paa ng pantas. Nang makapagpahinga na ang ermitanyo, saka niya ito kinausap. Kinuha niya ang pasan ng mga bungang dala nito, inilagay sa nararapat na lugar, at inayos ang mga bunga sa tabi—tinupad ang tungkulin ng pagtanggap sa panauhin nang may pag-iingat at paggalang sa isang panauhing asceta.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights atithi-dharma: a guest—especially an ascetic—should be received with respectful service (washing feet, arranging what he brought, allowing rest) before conversation, showing humility and care.
A woman (contextually Śakuntalā) receives a visiting sage: she takes and properly sets down the load of fruits, washes his feet, lets him rest, and then speaks to him.