Shloka 13
Śakuntalā’s Satya-Discourse and the Recognition of Bharata (शकुन्तला–सत्योपदेशः; भरतप्रतिग्रहः)
निर्ययौ परमप्रीत्या वनं मृगजिघांसया । त॑ं देवराजप्रतिमं मत्तवारणधूर्गतम्,इस प्रकार महाराज वनमें हिंसक पशुओंका शिकार खेलनेके लिये बड़ी प्रसन्नताके साथ नगरसे बाहर निकले। वे देवराज इन्द्रके समान पराक्रमी थे। मतवाले हाथीकी पीठपर बैठकर यात्रा करनेवाले उन महाराज दुष्यन्तके पीछे-पीछे ब्राह्मण, क्षत्रिय, वैश्य और शूद्र सभी वर्णोके लोग गये और सब आशीर्वाद एवं विजयसूचक वचनोंद्वारा उनके अभ्युदयकी कामना करते हुए उनकी ओर देखते रहे
niryayau paramaprītyā vanaṁ mṛgajighāṁsayā | taṁ devarājapratimaṁ mattavāraṇadhūrgatam ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Sa matinding galak, lumisan siya patungong gubat, hangad ang pangangaso ng mababangis na hayop. Taglay ang anyo at lakas na gaya ni Indra, hari ng mga diyos, siya’y lumabas na nakasakay sa isang elepanteng nagngangalit. Habang nagpapatuloy si Haring Duṣyanta, ang mga tao mula sa apat na uri ng lipunan ay sumunod sa likuran, nakatanaw sa kanya at bumibigkas ng mga basbas at salitang pangtagumpay, na naghahangad ng kanyang kasaganaan at pagtatagumpay.
वैशम्पायन उवाच