समुद्रसेनस्तु नृपस्तेषामेवाभवद् गणात् । विश्रुत: सागरान्तायां क्षितौ धर्मार्थतत्त्ववित्,उन्हींमेंसे सातवाँ असुर राजा समुद्रसेन हुआ, जो समुद्रपर्यन्त पृथ्वीपर सब ओर विख्यात और धर्म एवं अर्थतत्त्वका ज्ञाता था
samudrasenastu nṛpastēṣāmevābhavad gaṇāt | viśrutaḥ sāgarāntāyāṃ kṣitau dharmārthatattvavit ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Sa mismong pangkat na iyon ay lumitaw ang isang haring nagngangalang Samudrasena. Siya’y bantog sa buong daigdig hanggang sa hanggahan ng karagatan, at batid ang tunay na mga simulain ng dharma at artha—matuwid na asal at wastong pamamahala.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights an ideal of rulership: true renown is grounded not merely in power or territory, but in understanding and applying dharma (moral order) together with artha (practical welfare and polity).
Vaiśampāyana continues a genealogical/accounting passage, introducing a particular king—Samudrasena—describing his widespread fame and his competence in the principles of righteous conduct and effective governance.