Duḥṣantasya Vana-praveśaḥ
King Duḥṣanta’s Entry into the Forest Hunt
ततो लब्धवरा प्रीता स्त्रीभावगुण भूषिता । जगाम सह संसर्गमृषिणाद्भधुतकर्मणा
tato labdhavarā prītā strībhāvaguṇa-bhūṣitā | jagāma saha saṁsargam ṛṣiṇādbhuta-karmaṇā | tasyā yojana-gandheti tato nāmāparaṁ smṛtam ||
Pagkaraan, si Satyavatī, nagalak sa pagkamit ng biyaya at napalamutian ng mga katangiang angkop sa kalagayan ng isang babae, ay nakipag-isa sa makapangyarihang rishi na si Parāśara. At dahil sa marikit na halimuyak na kumalat mula sa kanyang katawan, nakilala siya sa daigdig sa isa pang pangalan—Yojanagandhā, “yaong ang bango’y umaabot sa isang yojana.”
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights how boons and personal choices can reshape identity and social standing, while also implying that private actions may carry public, dynastic consequences. It invites reflection on dharma in situations where desire, consent, and power intersect.
After receiving a boon, Satyavatī becomes endowed with qualities suitable for conjugal union and joins with the sage Parāśara. As a result of her newly divine fragrance, she gains the epithet “Yojanagandhā,” famed for a scent perceptible from a yojana away.