Duḥṣantasya Vana-praveśaḥ
King Duḥṣanta’s Entry into the Forest Hunt
दृष्टवैव स च तां धीमांश्नकमे चारुहासिनीम् । दिव्यां तां वासवीं कन्यां रम्भोरुं मुनिपुड़व:
dṛṣṭvaiva sa ca tāṃ dhīmān śyāmakāṃ cāru-hāsinīm | divyāṃ tāṃ vāsavīṃ kanyāṃ rambhoruṃ munipuṅgavaḥ ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Pagkakita pa lamang ng dakilang pantas sa kanya—maitim ang kutis, may ngiting nakabibighani, at may mga hitang inihahambing sa punong saging—nakilala niya siyang isang dalagang maningning na may lahing makalangit. Tinamaan ng kanyang kagandahan, ipinahayag ng napakatalinong si Parāśara ang pagnanais na makipag-isa sa kanya.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the ethical friction between a sage’s spiritual stature and human desire. It invites reflection on self-restraint (dama), responsible conduct of those in authority, and the moral importance of how desire is expressed and negotiated—especially when power asymmetry is present.
Vaiśampāyana narrates that the sage Parāśara sees a beautiful, dark-hued maiden with a captivating smile and describes her with conventional poetic epithets. Moved by attraction, he expresses the wish for sexual union with her, setting up the ensuing dialogue and events of this episode.