Duḥṣantasya Vana-praveśaḥ
King Duḥṣanta’s Entry into the Forest Hunt
वसुना राजमुख्येन प्रीतिमानब्रवीत् प्रभु: । ये पूजयिष्यन्ति नरा राजानश्न महं मम
Vaiśampāyana uvāca | Vasunā rājamukhyena prītimān abravīt prabhuḥ | ye pūjayiṣyanti narā rājānaś ca māṃ mama utsavam racayiṣyanti, teṣāṃ teṣāṃ ca samūhasya rāṣṭrasya lakṣmī-vijayau bhaviṣyataḥ ||
Wika ni Vaiśaṃpāyana: Nalugod sa debosyon ng pinakadakilang hari na si Vasu, nagsalita ang Panginoon: “Kung paanong sinasamba ako ni Uparicara Vasu, ang pinuno ng Cedi, gayon din ang sinumang tao at sinumang hari na sasamba sa akin at magtatatag ng pistang ito para sa aking karangalan—sa kanila at sa buong nasasakupan nila darating ang kasaganaan at tagumpay.”
वैशम्पायन उवाच
The verse links righteous kingship with reverent conduct: when rulers and people honor the divine through orderly public rites, the result is not merely personal merit but the welfare of the whole realm—prosperity (lakṣmī) and success (vijaya).
Vaiśampāyana narrates that Indra (Mahendra), pleased by King Uparicara Vasu’s worship, declares a boon: whoever—men or kings—worships him similarly and establishes the festival will gain prosperity and victory, along with their entire kingdom.