Duḥṣantasya Vana-praveśaḥ
King Duḥṣanta’s Entry into the Forest Hunt
अपरेद्युस्ततस्तस्या: क्रियते<त्युच्छूयो नृपैः । अलंकृताया: पिटकैर्गन्धमाल्यैश्न भूषणै:
aparedyus tataḥ tasyāḥ kriyate ’tyucchrāyo nṛpaiḥ | alaṅkṛtāyāḥ piṭakair gandhamālyaiś ca bhūṣaṇaiḥ ||
Wika ni Vaiśaṃpāyana: Kinabukasan, itinaas ng mga hari ang tungkod na iyon sa isang napakataas na pook. Pagkaraan, pinalamutian ito ng supot na tela, mga pabango, mga kuwintas ng bulaklak, at mga palamuti—isang hayag na paggalang na naglalarawan sa ritwal bilang isang disiplinado at sama-samang pagtalima, hindi lamang pagpapakitang-gilas.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights disciplined, collective reverence: rulers themselves uphold a shared rite by elevating and adorning the sacred object, suggesting that authority is strengthened when aligned with orderly religious and social duty (dharma).
On the day after the initial observance, the kings ceremonially raise the staff/pole to a high place and decorate it with a case, fragrances, garlands, and ornaments as part of a formal public ritual.