न च पित्रा विभज्यन्ते पुत्रा गुरुहिते रता: । युज्जते धुरि नो गाश्न कृशान् संधुक्षयन्ति च
na ca pitrā vibhajyante putrā guruhite ratāḥ | yujjate dhuri no gāśna kṛśān sandhukṣayanti ca
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Ang mga anak na laging nakatuon sa kapakanan ng kanilang guro ay hindi dapat paghiwalayin o ituring na iba, kahit ng kanilang ama. Ang gayong mga anak ay karapat-dapat isalang sa pamatok para sa gawain; hindi sila umiiwas sa hirap, at maging ang apoy ay kanilang sinisindihan—handa sa anumang tungkuling kailangan.”
वैशम्पायन उवाच
The verse praises disciplined sons who prioritize the guru’s welfare and are willing to undertake any labor without hesitation; such conduct is presented as ethically commendable and not something a father should discourage or treat as a fault.
Vaiśampāyana describes the character of well-trained sons: they remain devoted to their teacher’s interests and readily perform demanding tasks—being yoked for work and tending the fire—illustrating the ideal of obedient, service-oriented students/sons.