Shloka 16
Janamejaya’s Request for Expansion; Vaiśampāyana’s Authorization and Phalāśruti of the Mahābhārata
Jaya
ऋत्विज ऊचु: वर्तते तव राजेन्द्र कर्मतद् विधिवत् प्रभो । अस्मै तु द्विजमुख्याय वरं त्वं दातुमहसि,ऋत्विजोंने कहा--राजेन्द्र! आपका यह यज्ञकर्म विधिपूर्वक सम्पन्न हो रहा है। अब आप इन विप्रवर आस्तीकको मनोवांछित वर दे सकते हैं
ṛtvija ūcuḥ | vartate tava rājendra karmatad vidhivat prabho | asmai tu dvijamukhyāya varaṃ tvaṃ dātum arhasi ||
Wika ng mga paring tagapagpaganap: “O hari, O panginoon! Ang iyong paghahandog na ito ay nagaganap nang ganap ayon sa itinakdang mga tuntunin. Kaya ngayon, ipagkaloob mo ang isang biyaya sa pinakadakila sa mga Brahmin na ito.”
जनमेजय उवाच
Educational Q&A
When a rite is performed according to dharma (vidhi), the patron-king must also fulfill the ethical obligation that completes it—honoring worthy Brahmins and granting a rightful boon. Proper procedure is inseparable from proper moral response.
The priests inform the king that the sacrifice is proceeding correctly and urge him to grant a boon to the eminent Brahmin present (Āstīka in the broader episode), setting up the decisive moment where the king’s promised gift can alter the course of the sacrifice.