Shloka 5
आदि पर्व — अध्याय ५५: पाण्डव-कौरववैरस्य संक्षेपवृत्तान्तः
Synopsis of the Pāṇḍava–Kaurava Estrangement
नृगस्य यज्ञस्त्वजमीढस्य चासीदू यथा यज्ञो दाशरथेश्ष राज्ञ: | तथा यज्ञोड्यं तव भारताग्रय पारिक्षित स्वस्ति नोअस्तु प्रियेभ्य:,परीक्षितकुमार! राजा नृग, राजा अजमीढ़ और महाराज दशरथनन्दन श्रीरामचन्द्रजीने जिस प्रकार यज्ञ किया था, वैसा ही तुम्हारा यह यज्ञ भी है। हमारे प्रियजनोंका कल्याण हो
nṛgasya yajñas tv ajamīḍhasya cāsīd yathā yajño dāśarathes tu rājyāḥ | tathā yajño ’yaṃ tava bhāratāgrya pārīkṣita svasti no ’stu priyebhyaḥ pārīkṣitakumāra ||
Wika ni Āstīka: “Gaya ng mga tanyag na paghahandog na minsang isinagawa nina Haring Nṛga at Haring Ajamīḍha, at gaya rin ng handog na ipinagdiwang para sa maharlikang isinilang kay Daśaratha (si Rāma), gayon din ang paghahandog na ito sa iyo, O pinakadakila sa angkan ng Bhārata, O Pārīkṣita. Nawa’y sumainyo ang kagalingan at kapayapaan ng aming mga minamahal, O prinsipe Pārīkṣita.”
आस्तीक उवाच
Educational Q&A
The verse affirms the ethical ideal that royal power is legitimized through dharmic action—here, the proper performance of yajña—while concluding with a benediction (svasti) that extends welfare beyond the patron to the wider community of ‘dear ones’.
Āstīka praises the ongoing sacrifice of Prince Pārīkṣita by comparing it to famous sacrifices performed by exemplary kings (Nṛga, Ajamīḍha, and the Daśaratha-born Rāma), and then pronounces an auspicious blessing for the well-being of those connected to them.