Shloka 16
सर्पसत्रे ऋत्विजः सदस्याश्च — Officiants and Assembly at Janamejaya’s Serpent-Sacrifice
ततः प्रववृधे गर्भो महातेजा महाप्रभ: । यथा सोमो द्विजश्रेष्ठ शुक्लपक्षोदितों दिवि,द्विजश्रेष्ठ! जैसे शुक्लपक्षमें आकाशमें उदित होनेवाला चन्द्रमा प्रतिदिन बढ़ता है, उसी प्रकार जरत्कारुका वह महातेजस्वी और परम कान्तिमान् गर्भ बढ़ने लगा
tataḥ pravavṛdhe garbho mahātejā mahāprabhaḥ | yathā somo dvijaśreṣṭha śuklapakṣodito divi ||
Pagkaraan nito, ang dinadala—maningning sa dakilang kapangyarihang espirituwal at kumikislap sa karangalan—ay nagsimulang lumaki nang tuluy-tuloy, gaya ng buwan, O pinakamainam sa mga ‘dalawang ulit na isinilang,’ na araw-araw na lumalago kapag sumisikat sa langit sa maliwanag na kalahati ng buwan. Ipinahihiwatig ng paghahambing ang mapalad at maayos na pag-usad ng buhay at ang paghinog ng wastong layon sa pamamagitan ng dharma.
तक्षक उवाच
Educational Q&A
The verse uses the waxing moon as a dharmic image of orderly, auspicious growth: when conditions are right, life and destiny mature steadily, suggesting that rightful outcomes ripen in due course rather than abruptly.
Takṣaka describes the embryo’s development, emphasizing its extraordinary radiance and promise; its growth is compared to the moon increasing day by day in the bright fortnight.