Takṣaka’s agency, Parīkṣit’s rites, and Janamejaya’s enthronement (वैयासिक परम्परा-प्रसङ्गः)
तस्य स्कन्धे मृतं सर्प क्रुद्धो राजा समासजत् । समुत्क्षिप्प धनुष्कोट्या स चैनं समुपैक्षत,तब राजाने कुपित हो धनुषकी नोकसे एक मरे हुए साँपको उठाकर उनके कंधेपर रख दिया, तो भी मुनिने उनकी उपेक्षा कर दी
tasya skandhe mṛtaṃ sarpaṃ kruddho rājā samāsajat | samutkṣipya dhanuṣkoṭyā sa cainaṃ samupaikṣata ||
Nang makita ng hari na nananatiling walang pakialam ang pantas, nag-alab ang kanyang galit; sa dulo ng kanyang busog ay iniahon niya ang isang patay na ahas at inilagay sa balikat ng pantas. Gayunman, hindi pa rin siya pinansin ng asetiko, at nanatili sa malamig na pagkakahiwalay ng loob. Ipinakikita ng pangyayaring ito kung paanong ang galit ng isang hari at sugatang pagmamataas, kapag hindi napigil, ay humahantong sa paglapastangan sa isang banal na taong may pagpipigil; samantalang ang katahimikan ng pantas ay tanda ng pagtitiis at tibay ng kalooban.
शौनक उवाच
The verse contrasts two dispositions: the king’s anger-driven impulsiveness and the sage’s disciplined indifference. Ethically, it warns that pride and irritation can push even a ruler into adharma—disrespecting a holy person—while true tapas is shown through restraint and non-reactivity.
A king, frustrated that the sage does not respond to him, uses the tip of his bow to lift a dead snake and places it on the sage’s shoulder as an insult. The sage remains unmoved and ignores the act, setting the stage for the later consequences connected with this offense.