Takṣaka’s agency, Parīkṣit’s rites, and Janamejaya’s enthronement (वैयासिक परम्परा-प्रसङ्गः)
यथैव भगवान् रुद्रो विद्ध्वा यज्ञमृगं दिवि । अन्वगच्छद् धनुष्पाणि: पर्यन्वेष्टमितस्तत:ः,जैसे भगवान् रुद्र आकाशमें मृगशिरा नक्षत्रको बींध-कर उसे खोजनेके लिये धनुष हाथमें लिये इधर-उधर घूमते फिरे, उसी प्रकार परीक्षित् भी घूम रहे थे
yathaiva bhagavān rudro viddhvā yajñamṛgaṃ divi | anvagacchad dhanuṣpāṇiḥ paryanveṣṭum itas tataḥ ||
Kung paanong ang pinagpalang Panginoong Rudra, matapos masugatan ang handog na usa sa kalangitan, ay gumala-gala na may busog sa kamay at naghanap dito at doon, gayon din si Parīkṣit: balisa at walang pahinga sa paghabol. Ipinapakita ng paghahambing na ito na ang pagkasabik at layon ng isang hari, kapag hinila ng pag-uusig, ay maaaring magmistulang banal na pangangaso—at doon sumisilip ang tensiyong etikal sa pagitan ng nararapat at ng padalus-dalos na paghabol.
शौनक उवाच
The verse uses a divine comparison to highlight how intense pursuit can overtake discernment: even a king may become restless and driven, so ethical steadiness (dharma-guided restraint) is implied as a counterbalance to impulsive chasing.
Śaunaka describes Parīkṣit’s roaming search by likening it to Rudra’s celestial pursuit after striking the sacrificial deer in the sky—moving about with bow in hand, seeking it in all directions.