Shloka 12
Takṣaka’s agency, Parīkṣit’s rites, and Janamejaya’s enthronement (वैयासिक परम्परा-प्रसङ्गः)
मृगान् विध्यन् वराहांश्व तरक्षून् महिषांस्तथा । अन््यांश्व विविधान् वन्यांश्वचार पृथिवीपति:,महाराज परीक्षित् वराह, तरक्षु (व्याप्रविशेष), महिष तथा दूसरे-दूसरे नाना प्रकारके वनके हिंसक पशुओंका शिकार खेलते हुए वनमें घूमते रहते थे
mṛgān vidhyan varāhāṁś ca tarakṣūn mahiṣāṁs tathā | anyāṁś ca vividhān vanyāṁś cacāra pṛthivīpatiḥ ||
Wika ni Śaunaka: Si Haring Parīkṣit, panginoon ng daigdig, ay naglalagalag sa gubat na abala sa pangangaso—pinapana ang mga usa, baboy-ramo, tarakṣu, mga kalabaw, at iba’t ibang mailap na nilalang. Inilalagay ng taludtod ang hari sa daigdig ng kṣatriya: palaro ng maharlika at kapangyarihan, at kasabay nito’y nagbabadya ng tensiyong moral na maaaring idulot ng pangangaso at mga pagtatagpo sa gubat sa loob ng sansinukob na etikal ng epiko.
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse highlights royal power expressed through hunting, while implicitly setting up the Mahābhārata’s recurring ethical question: how a ruler’s actions—even customary ones like the hunt—can lead to moral consequences when undertaken in heedlessness or excess.
Śaunaka describes King Parīkṣit moving about in the forest on a hunt, shooting various wild animals such as deer, boars, tarakṣus, and buffaloes.