Shloka 25
Jaratkāru-nirukti and Parīkṣit’s forest encounter (जরত्कारुनिरुक्तिः—परिक्षिद्वनप्रसङ्गः)
सुपर्ण च सहायं वै भगवानमरोत्तम: । प्रादादनन्ताय तदा वैनतेयं पितामह:,तत्पश्चात् देवताओंमें श्रेष्ठ भगवान् पितामहने शेषनागके लिये विनतानन्दन गरुडको सहायक बना दिया
suparṇaṃ ca sahāyaṃ vai bhagavān amarottamaḥ | prādād anantāya tadā vainateyaṃ pitāmahaḥ ||
Pagkaraan, ang kagalang-galang na Pitāmaha (Brahmā), ang pinakadakila sa mga walang-kamatayan, ay itinalaga si Suparṇa—si Garuḍa, anak ni Vinatā—bilang katuwang ni Ananta (Śeṣa). Sa balangkas ng salaysay, itinatatag nito ang isang pagsasamang pinagtibay ng mga diyos: ang kaayusan ng sansinukob ay pinananatili hindi sa tunggalian ng mga dakilang nilalang, kundi sa mga gampaning nagkukumpleto sa isa’t isa at sa pagtutulungan.
शेष उवाच
Educational Q&A
Authority and power are meant to be organized toward dharma: even mighty beings are assigned roles that support one another, showing that sustaining order requires cooperation and rightly directed strength.
Śeṣa (Ananta) speaks of a past event in which Brahmā (Pitāmaha) granted Garuḍa, Vinatā’s son, as an assistant to Ananta—formalizing Garuḍa’s supportive role in the cosmic arrangement.