Shloka 34
अध्याय ३५ — वासुकिचिन्ता-शमनम्
Vāsuki’s Anxiety and Brahmā’s Confirmation
इस प्रकार श्रीमह्या भारत आदिपव॑के अन्तर्गत आस्तीकपवर्में गरुडचरित्रविषयक चौतीसवाँ अध्याय पूरा हुआ
Iti prakāraṃ Śrīmahābhārate Ādiparvaṇi antar-gate Āstīkaparvaṇi Garuḍa-caritra-viṣayakaś catuḥtriṃśattamo 'dhyāyaḥ pūrṇaḥ.
Sa ganito, sa kagalang-galang na Mahābhārata, sa loob ng Ādi Parva—lalo na sa Āstīka Parva—natapos ang ika-34 na kabanata na tumatalakay sa salaysay tungkol kay Garuḍa. Ang pangwakas na kolofon na ito’y hudyat ng paglipat sa mas malawak na balangkas-moral ng epiko, kung saan ang mga ulat hinggil sa mga nilalang na banal at sa mga panata ay nagpapakita ng lakas ng matibay na pasya, ng bunga ng pagkapoot, at ng pag-iingat sa dharma sa pamamagitan ng tradisyong inaalala at ipinapamana.
शक्र उवाच
Educational Q&A
As a colophon, the verse primarily teaches textual awareness: it marks completion of a unit of narration. In the broader ethical frame, the Garuḍa episodes typically highlight steadfast resolve, the weight of vows, and how cosmic conflicts (e.g., between birds and serpents) are woven into dharma-centered storytelling.
The text is not advancing the plot directly; it is concluding the thirty-fourth chapter on Garuḍa within the Āstīka Parva of the Ādi Parva. It functions as an editorial/recitational closure before the narrative proceeds to the next chapter.