Shloka 35
Garuḍa–Śakra Saṃvāda and the Retrieval of Amṛta (गरुड–शक्र संवादः अमृत-अपहरण-प्रसङ्गः)
अभूतपूर्व संग्रामे तदा देवासुरेडपि च । ववुर्वाता: सनिर्घाता: पेतुरुल्का: सहस्रश:,आकाशसे दिनमें ही धूएँ और लपटोंके साथ उल्का गिरने लगी। वसु, रुद्र, आदित्य, साध्य, मरुदगण तथा और जो-जो देवता हैं, उन सबके आयुध परस्पर इस प्रकार उपद्रव करने लगे, जैसा पहले कभी देखनेमें नहीं आया था। देवासुर-संग्रामके समय भी ऐसी अनहोनी बात नहीं हुई थी। उस समय वज्रकी गड़गड़ाहटके साथ बड़े जोरकी आँधी उठने लगी। हजारों उल्काएँ गिरने लगीं
abhūtapūrve saṅgrāme tadā devāsure 'pi ca | vavur vātāḥ sanirghātāḥ petur ulkāḥ sahasraśaḥ ||
Wika ni Kāśyapa: “Kahit sa sinaunang digmaang walang kapantay sa pagitan ng mga diyos at mga asura, hindi nakita ang ganitong mga pangitain. Ngayon, kasabay ng dagundong na parang pagbasag ng langit, sumiklab ang mararahas na hangin, at libu-libong bulalakaw ang bumagsak—mga tanda na ang kaayusang moral at kosmiko ay nayayanig, at isang mabigat at itinadhanang pagliko ng pangyayari ay nasa harapan na.”
कश्यप उवाच
Educational Q&A
The verse uses extraordinary natural portents—thunderous storms and showers of meteors—to signal a disruption of cosmic and moral order. In Mahābhārata’s ethical imagination, such omens warn that adharma or a momentous, dangerous transition is unfolding, urging vigilance and restraint.
Kaśyapa describes terrifying signs in the sky: roaring winds with thunder-like crashes and thousands of meteors falling. He emphasizes that these signs are so extreme that they were not witnessed even during the famed devas–asuras war, heightening the sense of impending calamity.