Shloka 29
Garuḍa–Śakra Saṃvāda and the Retrieval of Amṛta (गरुड–शक्र संवादः अमृत-अपहरण-प्रसङ्गः)
इस प्रकार श्रीमह़्ा भारत आदिपव॑ीके अन्तर्गत आस्तीकपरवरर्में गरुडचरित्र-विषयक उनतीसवाँ अध्याय पूरा हुआ,ते हेमविकचा भूमौ युता: पर्वतधातुभि: । व्यराजण्छाखिनस्तत्र सूर्याशुप्रतिरज्जिता: सुवर्णमय पुष्पवाले वे वृक्ष धरतीपर गिरकर पर्वतके गेरू आदि धातुओंसे संयुक्त हो सूर्यकी किरणोंद्वारा रँगे हुए-से सुशोभित होते थे
te hemavikacā bhūmau yutāḥ parvatadhātubhiḥ | vyarājañ chākhinas tatra sūryāṃśupratirajjitāḥ ||
Ang mga punong iyon, na may mga bulaklak na ginto, ay bumagsak sa lupa at nahalo sa mga mineral ng bundok (gaya ng pulang okra). Doon, ang kanilang mga sanga ay kumislap nang maningning, na para bang tinina at pinaliwanagan ng mga sinag ng araw—isang larawan ng karilagan ng kalikasan na sumisibol kahit sa gitna ng pagyanig at pagbagsak.
रौहिण उवाच
Educational Q&A
The verse primarily offers a vivid natural image rather than a direct moral injunction: even after falling to the ground and mixing with rough mountain minerals, the trees still appear radiant under the sun. In ethical reflection, it can suggest resilience and the persistence of beauty/order (dharma-like harmony) amid disruption.
Within the Garuḍa-related episode in the Āstīka-parvan context, the scene describes trees with golden blossoms lying on the earth, mingled with mountain ores, yet shining as if colored by sunlight—an atmospheric detail emphasizing the marvel and grandeur of the setting.