Shloka 40
Garuḍa’s Breach of the Amṛta-Guard and Boons with Viṣṇu; Encounter with Indra (Ādi-parva, Adhyāya 29)
न नो भज्ज्यादिति तदा दिव्या: कनकशाखिन: । प्रचलाज्रान् स तान् दृष्टवा मनोरथफलद्रुमान्,उड़कर वे फिर अलम्बतीर्थमें जा पहुँचे। वहाँ (मेरुगिरिपर) बहुत-से दिव्य वृक्ष अपनी सुवर्णमय शाखा-प्रशाखाओंके साथ लहलहा रहे थे। जब गरुड उनके पास गये, तब उनके पंखोंकी वायुसे आहत होकर वे सभी दिव्य वृक्ष इस भयसे कम्पित हो उठे कि कहीं ये हमें तोड़ न डालें। गरुड रुचिके अनुसार फल देनेवाले उन कल्पवृक्षोंको काँपते देख अनुपम रूप-रंग तथा अंगोंवाले दूसरे-दूसरे महावृक्षोंकी ओर चल दिये। उनकी शाखाएँ वैदूर्य मणिकी थीं और वे सुवर्ण तथा रजतमय फलोंसे सुशोभित हो रहे थे। वे सभी महावृक्ष समुद्रके जलसे अभिषिक्त होते रहते थे
na no bhajjyād iti tadā divyāḥ kanakaśākhinaḥ | pracalāñ sa tān dṛṣṭvā manorathaphaladrumān ||
Sinabi ni Kāśyapa: “Noon, ang mga banal na punong may gintong mga sanga ay nanginig, iniisip, ‘Huwag sana kaming mabali.’ Nang makita ni Garuḍa na yumanig ang mga punong tumutupad ng ninanais (dahil sa lakas ng kanyang paglapit), nagpatuloy siya patungo sa iba pang malalaking punong walang kapantay ang ganda—may mga sangang tila hiyas na vaidūrya, pinalamutian ng mga bungang ginto at pilak, at laging binabasa ng mga tubig ng dagat.”
कश्यप उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the moral dimension of power: even magnificent beings can inspire fear of harm, so strength should be guided by restraint and awareness of its impact on others—an implicit ethical thread within the larger dharmic narrative.
As Garuḍa reaches a celestial region of extraordinary trees, the trees tremble from the force of his movement (wind from his wings), fearing they may be broken. Observing this, Garuḍa proceeds onward toward other splendid trees described as jeweled and continually washed by ocean waters.