Garuḍa Learns the Cause of Vinatā’s Bondage and the Nāgas Demand Amṛta (Ādi Parva, Adhyāya 23)
ततस्ते तं॑ हयश्रेष्ठ ददूशाते महाजवम् । शशाड्ककिरणप्रख्यं कालवालमुभे तदा,उग्रश्रवाजी कहते हैं-शौनक! तदनन्तर शीघ्रगामिनी कद्ू विनताके साथ उस समुद्रको लाँधकर तुरंत ही उच्चै:श्रवा घोड़ेके पास पहुँच गयीं। उस समय चन्द्रमाकी किरणोंके समान श्वेत वर्णवाले उस महान् वेगशाली श्रेष्ठ अश्वको उन दोनोंने काली पूँछवाला देखा
tatas te taṁ hayaśreṣṭha dadṛśāte mahājavam | śaśāṅkakiraṇaprakhyaṁ kālavālam ubhe tadā ||
Pagkaraan, nakita ng dalawa—sina Kadru at Vinatā—ang pinakadakilang kabayo, na may napakalaking bilis. Sa sandaling iyon, nakita nila itong puting kumikislap na parang sinag ng buwan, subalit may maitim na buntot. Pinaiigting ng tagpong ito ang tensiyong moral: isang munting bagay na nakikita (ang kulay ng buntot) ang nagiging saligan ng isang mapanganib na pustahan, at inihahayag kung paanong ang pagkakapit sa panalo ay nakalilihis ng paghatol at nagtutulak sa panlilinlang.
शौनक उवाच
The verse sets up an ethical lesson: when desire to win dominates, people may fixate on appearances and manipulate facts. It foreshadows how a seemingly minor detail can become the seed of adharma (deceit) and suffering.
Kadrū and Vinatā arrive and see the celestial horse Uccaiḥśravas—moon-white in radiance but with a black tail—an observation that will drive their dispute and wager.