तदेतददभुतं ब्रह्मज्छा्डकाणामनामयम् | कीर्तयस्वाग्निसम्मर्दे कथं ते न विनाशिता:
tad etad adbhutaṁ brahma śāṇḍakānām anāmayam | kīrtayasva agni-sammarde kathaṁ te na vināśitāḥ ||
Sinabi ni Janamejaya: “O Brahman, tunay na kagila-gilalas na ang mga Śāṇḍaka ay nanatiling walang pinsala. Isalaysay mo, sa gitna ng nagngangalit na kaguluhan ng malaking apoy, paano sila hindi napuksa.”
जनमेजय उवाच
The verse highlights awe at unexpected preservation in calamity and frames an ethical inquiry: when destruction seems inevitable, one should seek the underlying causes—merit, protection, or rightful conduct—through careful narration and reflection.
King Janamejaya addresses a Brahman narrator and asks him to explain how the Śāṇḍakas managed to remain safe and unharmed during a terrifying conflagration, requesting a detailed account of their escape from destruction.