Shloka 176
बालान् स तानण्डगतान् सह मात्रा मुनिर्वने । जरिताके गर्भसे चार ब्रह्मवादी पुत्रोंको मुनिने जन्म दिया। अंडेमें पड़े हुए उन बच्चोंको मातासहित वहीं छोड़कर वे मुनि वनमें लपिताके पास चले गये
vaiśampāyana uvāca | bālān sa tān aṇḍagatān saha mātrā munir vane | jaritāyāḥ garbhase cāra brahmavādī putrān muninā janma dīyate | aṇḍe nipatitān tān bālān mātrā saha tatraiva tyaktvā sa munir vane jaritākāśaṃ jagāma |
Sinabi ni Vaiśampāyana: Sa loob ng gubat, ang pantas ay nagkaanak ng apat na lalaki—mga brahma-vādin (nakatuon sa banal na pag-aaral)—sa sinapupunan ni Jaritā. Ang mga sanggol ay nanatiling nakapaloob sa mga itlog; iniwan niya roon ang mga batang nasa itlog kasama ang kanilang ina, at nagpatuloy ang pantas sa paglalakad sa gubat patungo sa tirahan ni Jaritā. Itinatampok ng pangyayaring ito ang tensiyon sa pagitan ng pagtalikod ng isang asceta at ng pananagutang etikal sa mga umaasa sa kanya, at inihahanda ang daan para sa pag-iingat at pagkilala sa mga marurupok sa mga susunod na pangyayari.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights a dharmic tension: spiritual detachment does not erase ethical responsibility toward one’s dependents. It invites reflection on how ascetic ideals must be balanced with compassion and protection for the vulnerable.
A sage fathers four learned sons in Jaritā’s womb; the infants remain enclosed in eggs. The sage leaves the egg-bound children with their mother in the forest and proceeds to Jaritā’s abode, setting up subsequent developments concerning their safety and recognition.