देवा ऊचु: ऋणिनो मानवा ब्रह्मन् जायन्ते येन तच्छूणु । क्रियाभिन्रह्मचर्येण प्रजया च न संशय:
devā ūcuḥ—ṛṇino mānavā brahman jāyante yena tac chṛṇu | kriyābhir brahmacaryeṇa prajayā ca na saṃśayaḥ |
Sinabi ng mga diyos: “O Brahmin, pakinggan mo kung bakit ang tao’y isinisilang na may utang. Walang alinlangan na ang lahat ay may pananagutan: sa mga tungkuling pang-yajña (hain at ritwal), sa disiplina ng brahmacarya, at sa paglikha ng supling. Sa pamamagitan ng yajña, pag-aayuno, at pag-aaral ng Veda, nababayaran ang mga utang na ito. Ikaw ay tunay na asceta at tagaganap ng mga hain, ngunit wala kang anak.”
मन्दपाल उवाच
Humans are born with obligations (ṛṇa) that must be repaid through dharmic life: ritual duty (yajña/karma), disciplined Vedic conduct (brahmacarya and study), and continuation of lineage through offspring (prajā). A complete life is framed as responsibly discharging these debts.
Divine beings instruct a brahmin sage about the inborn human obligations and imply that, although he practices austerity and sacrifice, he remains deficient in the debt connected with progeny because he has no children.