Shloka 8
तत्रादृश्यन्त ते दैत्या: कृष्णचक्रविदारिता:,कृष्णमशभ्युद्यतास्त्रं च नादं मुमुचुरुल्बणम् | उन्होंने उस जलते हुए वनको और मारनेके लिये अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्ण तथा अर्जुनको देखा। उत्पात और आर्तनादके शब्दसे उस वनमें खड़े हुए वे सभी प्राणी संत्रस्त- से हो उठे थे। उस वनको अनेक प्रकारसे दग्ध होते देख और अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्णपर दृष्टि डाल भयानक आर्तनाद करने लगे
tatrādṛśyanta te daityāḥ kṛṣṇacakravidāritāḥ | kṛṣṇam abhyudyatāstraṃ ca nādaṃ mumucur ulbaṇam ||
Wika ni Vaiśaṃpāyana: Doon nakita ang mga Daitya na pinilas ng cakra ni Kṛṣṇa. Nang makita si Kṛṣṇa na nakataas ang sandata, nagpalabas sila ng nakapanghihilakbot na alingawngaw. Sa nagliliyab na gubat, ang marahas nilang sigaw at mga hiyaw na puno ng sindak ay naghasik ng takot sa mga nilalang na naroon—larawang nagpapakita na kapag hinarap ng tiyak na lakas na banal ang adharma, ito’y guguho sa takot at kaguluhan.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
When destructive, unrighteous forces (symbolized by the Daityas) meet resolute, divinely-backed action (Kṛṣṇa’s cakra and raised weapon), their power collapses into fear and disorder; the verse highlights the moral asymmetry between adharma’s aggression and dharma’s decisive restraint-and-force when necessary.
In the midst of a burning forest scene, Daityas are seen already torn apart by Kṛṣṇa’s discus; noticing Kṛṣṇa poised with weapon raised, they emit a terrifying roar/cry, intensifying the atmosphere of panic among the beings present.