Shloka 35
ते तु भिन्नशिरोदेहा श्षक्रवेगाद गतासव:,कृष्णमशभ्युद्यतास्त्रं च नादं मुमुचुरुल्बणम् | उन्होंने उस जलते हुए वनको और मारनेके लिये अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्ण तथा अर्जुनको देखा। उत्पात और आर्तनादके शब्दसे उस वनमें खड़े हुए वे सभी प्राणी संत्रस्त- से हो उठे थे। उस वनको अनेक प्रकारसे दग्ध होते देख और अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्णपर दृष्टि डाल भयानक आर्तनाद करने लगे
te tu bhinnaśirodehāḥ śakra-vegād gatāsavaḥ | kṛṣṇam abhyudyatāstraṃ ca nādaṃ mumucur ulbaṇam ||
Ngunit ang mga nilalang na yaon—wala nang buhay, ang ulo at katawan ay wasak na parang tinamaan ng mismong lakas ni Indra—nang makita si Kṛṣṇa na nakataas ang sandata, ay nagpakawala ng nakapangingilabot na sigaw. Sa pagkakita sa gubat na nagliliyab sa sari-saring paraan at sa pagtitig kay Kṛṣṇa na nakatindig na may nakataas na pana at palaso, ang mga nilalang doon ay nilamon ng sindak at humagulhol sa kakila-kilabot na dalamhati.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the overwhelming, almost cosmic scale of destructive force in epic warfare: when divine-backed power is unleashed, ordinary beings are seized by terror and helplessness. Ethically, it highlights the tragic collateral suffering that accompanies great conflicts, even when driven by larger destinies.
As the forest burns, the beings within—described as already shattered and lifeless—see Kṛṣṇa with weapon raised and respond with a fierce, dreadful outcry. The scene emphasizes panic and lamentation amid the conflagration and the sight of divine heroes poised with missiles.