Shloka 3
त॑ दावं समुदैक्षन्त कृष्णौ चाभ्युद्यतायुधौ,कृष्णमशभ्युद्यतास्त्रं च नादं मुमुचुरुल्बणम् | उन्होंने उस जलते हुए वनको और मारनेके लिये अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्ण तथा अर्जुनको देखा। उत्पात और आर्तनादके शब्दसे उस वनमें खड़े हुए वे सभी प्राणी संत्रस्त- से हो उठे थे। उस वनको अनेक प्रकारसे दग्ध होते देख और अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्णपर दृष्टि डाल भयानक आर्तनाद करने लगे
taṁ dāvaṁ samudaikṣanta kṛṣṇau cābhyudyatāyudhau | kṛṣṇam abhyudyatāstraṁ ca nādaṁ mumucur ulbaṇam ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Nasaksihan nila ang gubat na nagliliyab, at nakita rin nila ang “dalawang Kṛṣṇa”—si Kṛṣṇa at si Arjuna—na nakatindig na nakataas ang mga sandata. Nang makita nilang handa na ang sandatang pambira ni Kṛṣṇa, nagpakawala sila ng nakapanghihilakbot na sigaw. Habang ang kakahuyan ay nasusunog sa sari-saring paraan, ang mga nilalang na naroon, yumanig sa masamang palatandaan at sa mga daing ng paghihirap, ay sumambulat sa panaghoy ng takot—larawang nagpapakita na ang dahas ng digmaan ay lumalampas sa mga mandirigma at tumatama maging sa inosenteng buhay na nasasangkot sa apoy.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical shadow of armed action: when power is unleashed, fear and suffering spread to vulnerable beings as well. It invites reflection on responsibility and restraint, even when force is employed for a larger purpose.
A forest is burning (dāva). Observers/creatures in the forest see Kṛṣṇa and Arjuna with weapons raised, and on seeing Kṛṣṇa readying an astra they emit a dreadful cry—signaling panic and distress amid the spreading conflagration.