Shloka 15
निवृत्तेष्वथ देवेषु वागुवाचाशरीरिणी,कृष्णमशभ्युद्यतास्त्रं च नादं मुमुचुरुल्बणम् | उन्होंने उस जलते हुए वनको और मारनेके लिये अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्ण तथा अर्जुनको देखा। उत्पात और आर्तनादके शब्दसे उस वनमें खड़े हुए वे सभी प्राणी संत्रस्त- से हो उठे थे। उस वनको अनेक प्रकारसे दग्ध होते देख और अस्त्र उठाये हुए श्रीकृष्णपर दृष्टि डाल भयानक आर्तनाद करने लगे
nivṛtteṣv atha deveṣu vāg uvāca aśarīriṇī | kṛṣṇam abhyudyatāstraṃ ca nādaṃ mumucur ulbaṇam ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Nang makaalis na ang mga diyos, may tinig na walang katawan na nagsalita. Pagkakita kay Kṛṣṇa na nakataas ang sandata, sila’y nagpakawala ng mabangis at nakapanghihilakbot na sigaw—isang masamang pangitain na umalingawngaw sa nagliliyab na gubat at nagpasindak sa mga nilalang na naroon.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how acts of force in a charged setting provoke fear and ominous signs, and how the divine realm may withdraw, leaving a moral tension where human choice and restraint become decisive.
After the gods depart, a disembodied voice is heard. Observers, seeing Kṛṣṇa with weapon raised, emit a terrifying cry—an ominous sound that signals panic and foreboding amid the burning forest context described in the surrounding passage.