गरुत्मान् वज़सदृशै: पक्षतुण्डनखैस्तथा । प्रहर्तुकामो न्यपतदाकाशात् कृष्णपाण्डवौ,एक गरुडजातीय पक्षी- वज्जके समान पाँख, चोंच और पंजोंसे प्रहार करनेकी इच्छा रखकर आकाशसे श्रीकृष्ण और अर्जुनकी ओर झपटा
garutmān vajrasadṛśaiḥ pakṣatuṇḍanakhaiḥ tathā | prahartukāmo nyapatad ākāśāt kṛṣṇapāṇḍavau ||
Sinabi ni Vaiśaṃpāyana: Si Garutmān, na may mga pakpak, tuka, at mga kuko na tila kidlat, ay sumagitsit pababa mula sa langit patungo kina Kṛṣṇa at sa Pāṇḍava (Arjuna), na naglalayong manakit. Ipinapakita ng tagpong ito na kahit ang makapangyarihan, kapag tinulak ng biglaang pagkamapang-agresibo o pagkalito, ay maaaring sumugod sa karahasan—ngunit sa harap ng mga bayani ng dharma, nagiging pagsubok ito ng pagpipigil, pag-iingat, at wastong tugon sa banta na walang dahilan.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the sudden rise of hostile intent and the ethical demand placed on the righteous: to meet danger with discernment and restraint, protecting dharma without being swept away by impulsive violence.
A powerful Garuḍa-like bird (Garutmān), described with thunderbolt-like wings, beak, and talons, dives from the sky toward Kṛṣṇa and Arjuna, intending to strike them.