Shloka 2
Subhadrā-vivāha-saṃsthāpana, Vṛṣṇi–Kuru satkāra, and Abhimanyu-janma
Chapter 213
वेदवेदाड्भविद्वांसस्तथैवा ध्यात्मचिन्तका: । भैक्षाश्न भगवदभक्ता: सूता: पौराणिकाश्न ये,वेद-वेदांगोंके विद्वान, अध्यात्मचिन्तन करनेवाले, भिक्षाजीवी ब्रह्मचारी, भगवद्भक्त, पुराणोंके ज्ञाता सूत, अन्य कथावाचक, संन्यासी, वानप्रस्थ तथा जो ब्राह्मण मधुर स्वरसे दिव्य कथाओंका पाठ करते हैं, वे सब अर्जुनके साथ गये
Veda-vedāṅga-vidvāṁsas tathaivādhyātma-cintakāḥ | bhaikṣāśnā bhagavad-bhaktāḥ sūtāḥ paurāṇikāś ca ye ||
Wika ni Vaiśampāyana: “Yaong mga dalubhasa sa mga Veda at Vedāṅga, yaong nagbubulay sa Sarili, mga brahmacārin na nabubuhay sa limos, mga deboto ng Panginoon, at ang mga Sūta—mga nakaaalam at bumibigkas ng mga Purāṇa—kasama ang iba pang tagapagsalaysay ng banal na kaalaman: silang lahat ay sumama kay Arjuna.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical ideal of dharma upheld through multiple life-paths—Vedic scholarship, inner contemplation, disciplined mendicancy, and devotion—showing that spiritual authority and guidance come from learning, self-restraint, and bhakti rather than mere status.
Vaiśampāyana describes the entourage that accompanies Arjuna: Vedic experts, contemplatives, alms-living students/ascetics, devotees, and professional Purāṇa reciters (Sūtas and other storytellers), indicating that Arjuna’s journey is supported by a broad religious and cultural community.