Shloka 49
(चातुर्वर्ण्यसमाकीर्ण मान्यै: शिल्पिभिरावृतम् । उपयोगसमर्थश्व सर्वद्रव्यै: समावृतम् ।। नित्यमार्यजनोपेतं नरनारीगणैर्युतम् । मत्तवारणसम्पूर्ण गोभिरुष्टै: खरैरजै: ।। सर्वदाभिगतं सद्धिः कारितं विश्वकर्मणा । तत् त्रिविष्टपसंकाशमिन्द्रप्रस्थं व्यरोचत ।। पुरी सर्वगुणोपेतां निर्मितां विश्वकर्मणा | पौरवाणामधिपति: कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिर: ।। कृतमड़लसत्कारो ब्राह्मणैवेंदपारगै: । द्वैपायनं पुरस्कृत्य धौम्यस्यानुमते स्थित: ।। भ्रातृभि: सहितो राजन् केशवेन सहाभिभू: । तोरणद्वारसुमुखं द्वात्रिंशदद्वारसंयुतम् ।। वर्धमानपुरद्धारं प्रविवेश महाद्युति: । शड्खदुन्दुभिनिर्घोषा: श्रूयन्ते बहवो भूशम् ।। जयेति ब्राह्मणगिर: श्रूयन्ते च सहस्रश: । संस्तूयमानो मुनिभि: सूतमागधवन्दिभि: |। औपवाह्ागतो राजा राजमार्गमतीत्य च । कृतमड्लसत्कारं प्रविवेश गृहोत्तमम् ।। प्रविश्य भवनं राजा सत्कारैरभिपूजित: । पूजयामास विप्रेन्द्रान केशवेन यथाक्रमम् ।। ततस्तु राष्ट्र नगरं नरनारीगणायुतम् । गोधनैश्व समाकीर्ण सस्यवृद्धिस्तदाभवत् ।।) वह नगर चारों वर्णोके लोगोंसे ठसाठस भरा था। माननीय शिल्पी वहाँ निवास करते थे। वह पुरी उपभोगमें आनेवाली समस्त सामग्रियोंसे सम्पन्न थी। वहाँ सदा श्रेष्ठ पुरुष रहा करते थे। असंख्य नर-नारी उस नगरकी शोभा बढ़ाते थे। वहाँ मतवाले हाथी, ऊँट, गायें, बैल, गदहे और बकरे आदि पशु भी सदा मौजूद रहते थे। विश्वकर्माद्वारा बनायी हुई उस पुरीमें सदा साधु-महात्माओंका समागम होता था। वह इन्द्रप्रस्थ नगर स्वर्गके समान शोभा पाता था। राजन! कौरवराज महातेजस्वी कुन्तीनन्दन युधिष्ठिरने वेदोंके पारंगत विद्वान् ब्राह्मणोंद्वारा मंगल-कृत्य कराकर द्वैपायन व्यासको आगे करके धौम्य मुनिकी सम्मतिके अनुसार भाइयों तथा भगवान् श्रीकृष्णके साथ बत्तीस दरवाजोंसे युक्त तोरणद्वारके सामने आकर वर्धमान नामक नगरद्वारमें प्रवेश किया। उस समय शंख और नगारोंकी आवाज बड़े जोर-जोरसे सुनायी देती थी। सहस्ौरों ब्राह्मणोंके मुखसे निकले हुए जयघोषका श्रवण होता था। मुनि तथा सूत, मागध और बन्दीजन राजाकी स्तुति कर रहे थे। राजा युधिष्ठिर हाथीपर बैठे हुए थे। उन्होंने राजमार्गको पार करके एक उत्तम भवनमें प्रवेश किया, जहाँ मांगलिक कृत्य सम्पन्न किया गया था। उस भवनमें प्रवेश करके भाँति-भाँतिके सत्कारोंसे सम्मानित हो राजा युधिष्ठिरने भगवान् श्रीकृष्णके साथ क्रमश: सभी शेष ब्राह्मणोंका पूजन किया। तदनन्तर अगणित नर-नारियोंसे सुशोभित वह राष्ट्र और नगर गोधनसे सम्पन्न हो गया और दिनोंदिन खेतीकी वृद्धि होने लगी। तेषां पुण्यजनोपेतं राष्ट्रमाविशतां महत् । पाण्डवानां महाराज शकश्चत् प्रीतिरवर्धत,महाराज! पुण्यात्मा मनुष्योंसे भरे हुए उस महानू् राष्ट्रमें प्रवेश करनेके बाद पाण्डवोंकी प्रसन्नता निरन्तर बढ़ती गयी
cāturvarṇya-samākīrṇaṁ mānyaiḥ śilpibhir āvṛtam | upayoga-samarthaṁ ca sarva-dravyaiḥ samāvṛtam || nityam ārya-janopetaṁ nara-nārī-gaṇair yutam | matta-vāraṇa-sampūrṇaṁ gobhir uṣṭraiḥ kharaiḥ ajaiḥ || sarvadābhigataṁ sādhuḥ kāritaṁ viśvakarmaṇā | tat trivisṭapa-saṅkāśam indraprasthaṁ vyarocat || purī sarva-guṇopetāṁ nirmitāṁ viśvakarmaṇā | pauravāṇām adhipatiḥ kuntī-putro yudhiṣṭhiraḥ || kṛta-maṅgala-satkāro brāhmaṇair veda-pāragaiḥ | dvaipāyanaṁ puraskṛtya dhaumyasya anumate sthitaḥ || bhrātṛbhiḥ sahito rājan keśavena sahābhibhūḥ | toraṇa-dvāra-sumukhaṁ dvātriṁśad-dvāra-saṁyutam || vardhamāna-pura-dvāraṁ praviveśa mahā-dyutiḥ | śaṅkha-dundubhi-nirghoṣāḥ śrūyante bahavo bhūśam || jaya iti brāhmaṇa-giraḥ śrūyante ca sahasraśaḥ | saṁstūyamāno munibhiḥ sūta-māgadha-vandibhiḥ || aupavāhāgato rājā rāja-mārgam atītya ca | kṛta-maṅgala-satkāraṁ praviveśa gṛhottamam || praviśya bhavanaṁ rājā satkārair abhipūjitaḥ | pūjayāmāsa viprendrān keśavena yathākramam || tatas tu rāṣṭra-nagaraṁ nara-nārī-gaṇāyutam | godhanaiś ca samākīrṇaṁ sasya-vṛddhis tadābhavat || teṣāṁ puṇya-janopetaṁ rāṣṭram āviśatāṁ mahat | pāṇḍavānāṁ mahārāja sukhaṁ ca prītir avardhata ||
Wika ni Vāyu: “Ang lungsod ay siksik sa mga tao ng apat na kaayusang panlipunan, at napaliligiran ng mga iginagalang na artesano. Sagana ito sa lahat ng bagay na nararapat gamitin at ikalugod. Laging naroon ang mga mararangal, at di-mabilang na lalaki at babae ang nagdaragdag sa karilagan nito. Hitik ito sa masisiglang elepante at sa mga kawan ng baka, gayundin sa mga kamelyo, asno, at kambing. Itinayo ni Viśvakarman, palagi itong dinadalaw ng mga banal at matutuwid; kaya’t ang Indraprastha ay kumikislap na tila langit. O Hari, si Yudhiṣṭhira—anak ni Kuntī at panginoon sa angkan ng Paurava—matapos ipagawa ang mga mapalad na ritwal sa mga Brāhmaṇa na dalubhasa sa Veda, at ilagay sa unahan si Dvaipāyana Vyāsa, sa pagsang-ayon ni Dhaumya, ay pumasok kasama ang kanyang mga kapatid at si Keśava. Nilapitan niya ang maringal na tarangkahang may torana at tatlumpu’t dalawang pintuan, at ang maningning na hari ay dumaan sa pintuang-bayan na tinatawag na Vardhamāna. Umalingawngaw ang mga kabibe at mga tambol; libu-libong Brāhmaṇa ang sumigaw ng “Tagumpay!” Pinuri siya ng mga pantas, mga makata, mga Māgadha, at mga tagapagpuri. Nakaupo sa elepante, tinawid ng hari ang daang-hari at pumasok sa isang napakahusay na mansiyon na inihanda para sa mga seremonyang mapalad. Doon, pinarangalan sa maraming paggalang, si Yudhiṣṭhira—kasama si Keśava—ay sumamba sa mga pangunahing Brāhmaṇa ayon sa wastong pagkakasunod. Pagkaraan, ang kaharian at lungsod na pinalamutian ng di-mabilang na lalaki at babae ay yumaman sa yaman ng mga baka, at ang kasaganaan ng pagsasaka ay lumago araw-araw. Pagpasok nila sa dakilang lupain na hitik sa mga taong may kabutihang-loob, patuloy na lumaki ang ligaya at kapanatagan ng mga Pāṇḍava.”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
A righteous polity is portrayed as one grounded in ordered social cooperation (all varṇas and skilled artisans), reverence for sacred learning (Brāhmaṇas and sages), and proper auspicious rites. Prosperity—cattle-wealth, thriving agriculture, and public contentment—is shown as the natural fruit of dharmic governance and respectful integration of religious and civic life.
Vāyu describes the splendor and completeness of Indraprastha, built by Viśvakarman. Yudhiṣṭhira, accompanied by his brothers and Kṛṣṇa, enters the city through the Vardhamāna gate after auspicious rites led by Veda-learned Brāhmaṇas, with Vyāsa honored in front and Dhaumya’s approval. Amid conches, drums, victory-cries, and praises by sages and bards, he proceeds to a mansion and performs worship and honors; afterward the realm flourishes with people, cattle, and increasing crops.