Shloka 4
Gaṅgādvāra-tīrtha, Ulūpī-saṃvāda, and Arjuna’s Dharma-Deliberation (गङ्गाद्वार-तीर्थम्, उलूपी-संवादः)
रामकृष्णौ च धर्मज्ञौ तदा गच्छन्तु पाण्डवा: | एतौ हि पुरुषव्याघ्रावेषां प्रियहिते रतौ,महात्मा पाण्डवोंका अपने नगरमें जाना भी अत्यन्त उचित ही है। तथापि मेरे लिये अपने मुखसे इन्हें जानेके लिये कहना उचित नहीं है। यदि कुन्तीकुमार वीरवर युधिष्ठिर, भीमसेन, अर्जुन और नरश्रेष्ठ नकुल-सहदेव जाना उचित समझें तथा धर्मज्ञ बलराम और श्रीकृष्ण पाण्डवोंका वहाँ जाना उचित समझते हों तो ये अवश्य वहाँ जायाँ; क्योंकि ये दोनों पुरुषसिंह सदा इनके प्रिय और हितमें लगे रहते हैं
Rāma-Kṛṣṇau ca dharmajñau tadā gacchantu Pāṇḍavāḥ | etau hi puruṣavyāghrāv eṣāṃ priyahite ratau ||
Wika ni Drupada: “Kung gayon, hayaang umalis ang mga Pāṇḍava. Kung ang dalawang matuwid—sina Balarāma at Kṛṣṇa—ay ituring ding nararapat na pumunta roon ang mga Pāṇḍava, kung gayon ay hayaang sila’y tiyak na pumunta; sapagkat ang dalawang lalaking tulad ng tigre ay laging nakatuon sa minamahal at kapakinabangan nila.”
दुपद उवाच
Educational Q&A
Sound action should be guided by dharma-informed counsel: those recognized as dharmajña (discerning righteousness) are trusted to recommend what truly serves another’s welfare (priya-hita), not merely immediate desire.
Drupada expresses that the Pāṇḍavas may depart if that is judged proper, especially if Balarāma and Kṛṣṇa—seen as reliable well-wishers—also approve, since they are consistently devoted to the Pāṇḍavas’ benefit.