Shloka 134
समन्तपञ्चक-आख्यानम् तथा अक्षौहिणी-प्रमाणनिर्णयः
Samantapañcaka Narrative and the Measure of an Akṣauhiṇī
गिरिव्रजे निरुद्धानां राज्ञां कृष्णेन मोक्षणम् । तथा दिग्विजयोअ्चत्रैव पाण्डवानां प्रकीर्तित:,दूसरा सभापर्व है। इसमें बहुत-से वृत्तान्तोंका वर्णन है। पाण्डवोंका सभानिर्माण, किंकर नामक राक्षसोंका दीखना, देवर्षि नारदद्वारा लोकपालोंकी सभाका वर्णन, राजसूययज्ञका आरम्भ एवं जरासन्धवध, गिरिव्रजमें बंदी राजाओंका श्रीकृष्णके द्वारा छुड़ाया जाना और पाण्डवोंकी दिग्विजयका भी इसी सभापर्वमें वर्णन किया गया है
girivraje niruddhānāṁ rājñāṁ kṛṣṇena mokṣaṇam | tathā digvijayo 'traiva pāṇḍavānāṁ prakīrtitaḥ ||
“Sa Girivraja, ang mga haring ikinulong ay pinalaya ni Kṛṣṇa; at sa kaparehong salaysay, inilarawan din ang digvijaya—ang pananakop sa lahat ng panig—ng mga Pāṇḍava.” Ang mga pangyayaring ito ang naglalarawan sa pag-angat ng kanilang kapangyarihang panghari at sa makatarungang layuning ibalik sa kalayaan ang mga pinahirapang pinuno.
राम उवाच
Educational Q&A
The passage highlights a dharmic model of power: rightful authority is shown not merely by conquest but by restoring justice—freeing unlawfully confined rulers—and by establishing political order through recognized, ethically framed sovereignty.
It points to two linked events later elaborated in the epic’s court-and-empire narrative: Kṛṣṇa’s liberation of kings held at Girivraja, and the Pāṇḍavas’ digvijaya (directional conquest) undertaken in connection with asserting imperial status and preparations for the Rājasūya.