Ādi Parva, Adhyāya 193 — Hastināpura Mantra: Duryodhana’s Proposals to Divide the Pāṇḍavas
तल््लक्षयित्वा ट्रुपदस्य पुत्रो राजा च सर्व: सह मन्त्रिमुख्यै: । समर्थयामासुरुपेत्य हृष्टा: कुन्तीसुतान् पार्थिव राजपुत्रान्
tal lakṣayitvā drupadasya putro rājā ca sarvaḥ saha mantrimukhyaiḥ | samarthayāmāsur upetya hṛṣṭāḥ kuntīsutān pārthiva rājaputrān, janamejaya ||
Nang makita ito, ang anak ni Drupada, ang hari mismo, at ang mga pangunahing ministro—punô ng galak—ay lumapit sa kanila at nagpasya nang matatag: ang mga kabataang maharlikang iyon, mga prinsipe na anak ng mga hari, ay tunay ngang mga anak ni Kuntī. Kaya ang pagkakakilala sa kanila ay hindi batay sa sabi-sabi, kundi sa mga palatandaang nakita at sa maingat na paghatol.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights prudent discernment: leaders should form conclusions based on observed signs and careful counsel rather than impulse. Recognition of rightful identity and lineage is treated as ethically significant in royal and social order (dharma).
After observing certain indications, Drupada’s son, the king, and the chief ministers happily approach the young princes and decide that they are Kuntī’s sons (the Pāṇḍavas). This marks a moment of identification and political-social acknowledgment.