Shloka 9
अगस्त्यशास्तामभितो दिशं तु शिरांसि तेषां कुरुसत्तमानाम् | कुन्ती पुरस्तात् तु बभूव तेषां पादान्तरे चाथ बभूव कृष्णा,उन कुरुश्रेष्ठ पाण्डवोंके सिर दक्षिण दिशाकी ओर थे। कुन्ती उनके मस्तककी ओर और द्रौपदी पैरोंकी ओर पृथ्वीपर ही पाण्डवोंके साथ सोयी, मानो उन कुशासनोंपर वह उनके पैरोंकी तकिया बन गयी। वहाँ उस परिस्थितिमें रहकर भी द्रौपदीके मनमें तनिक भी दुःख नहीं हुआ और उसने उन कुरुश्रेष्ठ वीरोंका किंचिन्मात्र भी तिरस्कार नहीं किया
agastyaśāstām abhito diśaṃ tu śirāṃsi teṣāṃ kurusattamānām | kuntī purastāt tu babhūva teṣāṃ pādāntare cātha babhūva kṛṣṇā ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Ang mga ulo ng mga pinakadakila sa angkang Kuru ay nakaharap sa timog, ang dako na pinamumunuan ni Agastya. Si Kuntī ay nakahiga sa unahan, malapit sa kanilang mga ulo; samantalang si Kṛṣṇā (Draupadī) ay nakahiga sa lupa sa gawing paa, na wari’y naging unan sa ilalim ng kanilang mga paa sa mga upuang kuśa. Gayunman, kahit nasa gayong kalagayan, ni bahagya’y walang lungkot sa puso ni Draupadī, at hindi rin siya nagpakita ng kahit munting paghamak sa mga magigiting na Kuru.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ethical steadfastness in hardship: Draupadī accepts discomfort without resentment and maintains respect for the Pāṇḍavas, illustrating humility, loyalty, and inner composure as aspects of dharma.
The Pāṇḍavas are resting on the ground with their heads oriented toward the southern quarter; Kuntī lies near their heads, and Draupadī lies near their feet. Despite the austere situation, Draupadī feels no sorrow and shows no contempt toward them.