Shloka 3
समुद्रवर्णनम् (Description of the Ocean) — Kadrū and Vinatā approach the sea
ततो देवगणा: सर्वे पपुस्तदमृतं तदा । विष्णो: सकाशात् सम्प्राप्य सम्भ्रमे तुमुले सति,उधर अनन्त शक्तिशाली नरसहित भगवान् नारायणने जब मोहिनीरूप धारण करके दानवेन्द्रोंक हाथसे अमृत लेकर हड़प लिया, तब सब देवता भगवान् विष्णुसे अमृत ले- लेकर पीने लगे; क्योंकि उस समय घमासान युद्धकी सम्भावना हो गयी थी
tato devagaṇāḥ sarve papus tad amṛtaṃ tadā | viṣṇoḥ sakāśāt samprāpya sambhrame tumule sati ||
Pagkatapos, ang buong hukbo ng mga diyos ay uminom ng amṛta, matapos itong matanggap mula kay Viṣṇu, sa panahong sumiklab ang kaguluhan at pangamba—nang ang marahas na sagupaan laban sa mga Daitya ay naging nalalapit. Ipinahihiwatig ng talatang ito na ang banal na pag-iingat at ang makatarungang pag-aangkin sa amṛta ay itinatag upang pigilan ang maling paggamit nito at mapanatili ang kaayusan ng sansinukob.
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical idea that power-conferring resources (like amṛta) must be safeguarded and used in alignment with dharma. Viṣṇu’s role as protector ensures that what sustains cosmic order is not seized for adharma, especially when conflict is imminent.
Śaunaka describes the moment when the gods, having received the nectar from Viṣṇu, begin drinking it amid great commotion. The context is the tense aftermath of the nectar’s recovery, when a violent confrontation with the Daityas/Asuras is expected.