देवसत्रे मृत्युनिरोधः, पूर्वेन्द्राणां मानुषावतरणम्, द्रौपदी-वरकथनम्
Suspension of Death at the Devasatra; Former Indras’ Human Descent; Draupadī’s Boon Etiology
इत्येवं चिन्तयामास सुतस्नेहावृता पृथा । ततः सुप्तजनप्राये दुर्दिने मेघसम्प्लुते
ity evaṁ cintayāmāsa sutasnehāvṛtā pṛthā | tataḥ suptajanaprāye durdine meghasamplute |
Sinabi ni Vaiśampāyana: Sa gayon, si Pṛthā (Kuntī), na nababalot ng pag-ibig sa mga anak, ay patuloy na umiikot sa gayong mga isipin. Pagkaraan, sa isang araw na madilim, nang ang langit ay nilamon ng mabibigat na ulap at ang mga tao, iniwan ang gawain, ay nakaupo nang walang kibo sa kani-kanilang bahay na wari’y natutulog, sa ikatlong bahagi ng araw ay pumasok doon si Arjuna—napalilibutan ng pangkat ng mga brāhmaṇa, na tulad ng araw na natatakpan ng ulap—sa bahay ng magpapalayok.
वैशम्पायन उवाच
The verse foregrounds the ethical force of suta-sneha (parental love) as a powerful motive that shapes decisions, while also hinting that even in obscured, adverse circumstances (clouded day), dharmic action and purposeful movement continue—symbolized by Arjuna appearing like the sun behind clouds.
Kuntī is absorbed in anxious reflection. Meanwhile, during gloomy, cloud-heavy weather when the town is unusually still, Arjuna arrives accompanied by brāhmaṇas and enters the potter’s house, marking a shift from Kuntī’s inner deliberation to Arjuna’s outward action.