Shloka 12
गूढपाण्डवदर्शनम् — The Hidden Pāṇḍavas and Kṛṣṇa’s Visit
राजानो राजपुत्राश्न॒ यज्वानो भूरिदक्षिणा: | स्वाध्यायवन्त: शुचयो महात्मानो यतव्रता:,(वहाँ) कितने ही प्रचुर दक्षिणा देनेवाले, यज्ञ करनेवाले, स्वाध्यायशील, पवित्र, नियमपूर्वक व्रतका पालन करनेवाले, महात्मा एवं तरुण अवस्थावाले दर्शनीय राजा और राजकुमार अनेक देशोंसे पधारेंगे। अस्त्रविद्यामें निपुण महारथी भूमिपाल भी वहाँ आयेंगे
rājāno rājaputrāś ca yajvāno bhūridakṣiṇāḥ | svādhyāyavantaḥ śucayo mahātmāno yatavratāḥ ||
Wika ni Yudhiṣṭhira: “Darating doon ang mga hari at mga prinsipe—mga taong nagsasagawa ng mga handog na sakripisyo at nagbibigay ng saganang kaloob, masigasig sa svādhyāya (pag-aaral at pagbigkas ng banal na aral), malinis ang asal, dakila ang loob, at matatag sa mga panatang may disiplina.”
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse presents an ideal of dharmic rulership: true prestige for kings and princes is linked to sacrifice (public religious duty), generosity (abundant dakṣiṇā), learning (svādhyāya), purity, and disciplined self-restraint.
Yudhiṣṭhira anticipates or describes a major assembly where many rulers will arrive. He characterizes the expected attendees as exemplary, emphasizing their ritual merit, generosity, and moral discipline—setting a solemn, dharma-centered tone for the gathering.