Shloka 4
द्रौपदी-प्राप्तिः, कुन्त्याः वाक्यप्रमादः, भ्रातृ-एक्यनिर्णयः
Draupadī’s Arrival, Kuntī’s Unintended Utterance, and the Decision for Fraternal Unity
त्वय्येव तावत् तिष्ठन्तु हया गन्धर्वसत्तम । कार्यकाले ग्रहीष्याम: स्वस्ति ते5स्त्विति चाब्रवीत्,“गन्धर्वप्रवर! तुमने जो घोड़े दिये हैं, वे अभी तुम्हारे ही पास रहें। आवश्यकताके समय हम तुमसे ले लेंगे, तुम्हारा कल्याण हो।” अर्जुनकी यह बात पूरी होनेपर गन्धर्वराज और पाण्डवोंने एक-दूसरेका बड़ा सत्कार किया। फिर पाण्डवगण गंगाके रमणीय तटसे अपनी इच्छाके अनुसार चल दिये
tvayy eva tāvat tiṣṭhantu hayā gandharvasattama | kāryakāle grahīṣyāmaḥ svasti te 'stv iti cābravīt ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “O pinakadakila sa mga Gandharva, manatili muna sa iyo ang mga kabayo. Kapag dumating ang oras ng pangangailangan, kukunin namin iyon mula sa iyo. Nawa’y mapasa iyo ang kagalingan,” wika niya. Pagkatapos ng mga salitang iyon, ang hari ng Gandharva at ang mga Pāṇḍava ay nagparangalan sa isa’t isa nang lubos; saka umalis ang mga Pāṇḍava mula sa kaaya-ayang pampang ng Gaṅgā, at naglakbay ayon sa kanilang nais.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes dhārmic restraint and courteous conduct: even when valuable gifts are offered, one may defer taking possession until a proper need arises, while blessing the giver and maintaining mutual respect.
A Gandharva has offered horses; the speaker responds that the horses should remain with the Gandharva for now and will be taken when required, offering a blessing. Afterwards, the Gandharva king and the Pāṇḍavas exchange honors, and the Pāṇḍavas depart from the pleasant bank of the Gaṅgā.