Shloka 7
Ādi Parva, Adhyāya 180 — Svayaṃvara-Virodha and Pāṇḍava Parākrama
Draupadī Episode
सम्पूर्णकोशा: किल मे मातर: पितरस्तथा । भयात् सर्वेषु लोकेषु नाधिजग्मु: परायणम्,जिनकी कोख भरी हुई थी, वे मेरी माताएँ और पितृगण भी भयके मारे समस्त लोकोंमें भागते फिरे; किंतु उन्हें कहीं भी शरण नहीं मिली त॑ वसिष्ठादय: सर्वे मुनयस्तत्र मेनिरे । तेजसा दीप्यमानं वै द्वितीयमिव भास्करम् उस समय वसिष्ठ आदि सभी मुनियोंको वहाँ तेजसे प्रकाशमान महर्षि पराशर दूसरे सूर्यके समान जान पड़ते थे
Ūrva uvāca | sampūrṇakośāḥ kila me mātaraḥ pitaras tathā | bhayāt sarveṣu lokeṣu nādhijagmuḥ parāyaṇam | tataḥ vasiṣṭhādayaḥ sarve munayas tatra menire | tejasā dīpyamānaṃ vai dvitīyam iva bhāskaram |
Wika ni Aurva: “Maging ang aking mga ina—na may mga sinapupunang punô—at ang aking mga ama man, dahil sa takot ay nagpagala-gala sa lahat ng daigdig, ngunit wala silang natagpuang masisilungan saanman. Pagkaraan, ang lahat ng mga rishi roon, mula kay Vasiṣṭha, ay namasdan ang marilag na pantas na nagliliyab sa kapangyarihang espirituwal, na wari’y ikalawang araw.”
ऑर्व उवाच
Educational Q&A
Fear can drive even the most protected or privileged into restless flight, yet true refuge is not found by mere movement across realms; it is associated with dharmic protection and the stabilizing presence of realized sages whose tejas inspires confidence and order.
Aurva describes a crisis in which his kin—mothers and fathers—flee in fear through various worlds without finding shelter. In that setting, the assembled sages led by Vasiṣṭha perceive a great seer blazing with spiritual radiance, compared to a second sun.