Shloka 4
Ādi Parva, Adhyāya 180 — Svayaṃvara-Virodha and Pāṇḍava Parākrama
Draupadī Episode
अशिष्टानां नियन्ता हि शिष्टानां परिरक्षिता । स्थाने रोष: प्रयुक्त: स्यान्नूपै: सर्वजिगीषुभि:,सबको जीतनेकी इच्छा रखनेवाले राजाओंद्वारा उचित अवसरपर प्रयोगमें लाया हुआ रोष दुष्टोंका दमन और साधु पुरुषोंकी रक्षा करनेवाला हो न हि तं वारयामास वसिष्ठो रक्षसां वधात् । द्वितीयामस्य मा भाडुक्ष॑ प्रतिज्ञामिति निश्चयात् उस समय महर्षि वसिष्ठने यह सोचकर कि इसकी दूसरी प्रतिज्ञाको न तोड़ूँ, उन्हें राक्षसोंके वधसे नहीं रोका
aurva uvāca |
aśiṣṭānāṁ niyantā hi śiṣṭānāṁ parirakṣitā |
sthāne roṣaḥ prayuktaḥ syān nṛpaiḥ sarvajigīṣubhiḥ ||
na hi taṁ vārayāmāsa vasiṣṭho rakṣasāṁ vadhāt |
dvitīyām asya mā bhāḍukṣa pratijñām iti niścayāt ||
Wika ni Ūrva: “Ang poot, kapag ginamit sa tamang panahon, ay nagiging—lalo na para sa mga haring nagnanais manaig sa lahat—pigil sa mga suwail at pananggalang sa mga may disiplina at matuwid.” Kaya hindi siya pinigilan ni Vasiṣṭha sa pagpatay sa mga rākṣasa, sapagkat napagpasyahan niya: “Huwag kong ipabali ang kanyang ikalawang panata.”
ऑर्व उवाच
Educational Q&A
Anger is not inherently condemned; when governed by dharma and used at the right time, it functions as legitimate royal force—restraining the wicked and safeguarding the righteous—while fidelity to vows remains a binding ethical constraint.
Aurva explains why Vasiṣṭha did not stop the slaying of the rākṣasas: Vasiṣṭha judged the action as timely and protective, and he also chose not to interfere in a way that would make the agent violate a second solemn vow.