Shloka 15
यश्चायं मन्युजो मेडग्निलोकानादातुमिच्छति । दहेदेष च मामेव निगृहीत: स्वतेजसा,मेरे क्रोधसे उत्पन्न हुई जो यह आग (सम्पूर्ण) लोकोंको अपनी लपटोंसे लपेट लेना चाहती है, यदि मैं इसे रोक दूँ तो यह मुझे ही अपने तेजसे जलाकर भस्म कर डालेगी शापाद्धि शक्तेवासिष्ठ तदा तदुपपादितम् | आत्मजेन स दोषेण शक्ति्नीत इतो दिवम् वसिष्ठकुलभूषण! शक्तिके शापसे ही उस समय वैसी दुर्घटना हो गयी थी। वे अपने ही अपराधसे इस लोकको छोड़कर स्वर्गवासी हुए हैं (इसमें राक्षमोंका कोई दोष नहीं है)
yaścāyaṃ manyujo medhāgnilokān ādātum icchati | dahed eṣa ca mām eva nigṛhītaḥ svatejasā || śāpād dhi śaktir vāsiṣṭha tadā tad upapāditam | ātmajena sa doṣeṇa śaktinīta ito divam ||
Wika ni Aurva: “Ang apoy na ito, na isinilang sa poot, ay nagnanais sakupin at lamunin ang mga daigdig. Kung pipigilan ko ito, babalik ito sa akin at susunugin akong maging abo sa sarili nitong ningning. Sapagkat, O Vasiṣṭha, sa sumpa ni Śakti nga naganap noon ang gayong kapahamakan; siya, dahil sa sarili niyang pagkakamali, ay lumisan sa mundong ito patungong langit—walang kasalanan ang mga rākṣasa sa bagay na ito.”
ऑर्व उवाच
Educational Q&A
Unchecked anger, even when born from spiritual power, becomes indiscriminate and self-destructive; ethical responsibility requires restraint and clear attribution of blame—wrongdoing should be owned as self-caused rather than projected onto others.
Aurva describes a terrible fire generated from his wrath that wants to consume the worlds; he explains that restraining it is perilous because it could recoil and burn him. He then states that an earlier disaster occurred due to Śakti’s curse and that Śakti’s own fault led to his death, absolving the rākṣasas of responsibility.