Shloka 45
स मेरुकूटादात्मानं मुमोच भगवानृषि: । गिरेस्तस्य शिलायां तु तूलराशाविवापतत्,महर्षि भगवान् वसिष्ठने मेरुपर्वतके शिखरसे अपने-आपको उसी पर्वतकी शिलापर गिराया; परंतु उन्हें ऐसा जान पड़ा मानो वे रूईके ढेरपर गिरे हों
sa merukūṭād ātmānaṃ mumoca bhagavān ṛṣiḥ | gires tasya śilāyāṃ tu tūlarāśāv ivāpatat ||
Ang pinagpalang maharṣi na si Vasiṣṭha ay nagpakawala ng sarili mula sa tuktok ng Meru at bumagsak sa batuhan ng bundok; subalit para sa kanya, wari’y sa bunton ng bulak siya napadpad.
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ideal of inner mastery: through tapas and yogic steadiness, a sage becomes so composed and detached that external hardships lose their power to harm or disturb.
A venerable sage lets himself drop from the peak of Mount Meru onto the mountain’s rock, yet experiences the impact as soft—like falling onto a heap of cotton—signaling extraordinary ascetic attainment.