Shloka 4
द्रौपदी-स्वयंवर-प्रारम्भः
Commencement of Draupadī’s Svayaṃvara
अकामयतृ त॑ याज्यार्थे विश्वामित्र: प्रतापवान् । स तु राजा महात्मानं॑ वासिष्ठमृषिसत्तमम्,प्रतापी विश्वामित्र उन्हें अपना यजमान बनाना चाहते थे। राजा कल्माषपाद युद्धमें कभी पराजित नहीं होते थे। उस दिन वे भूख-प्याससे पीड़ित थे और ऐसे तंग रास्तेपर आ पहुँचे थे, जहाँ एक ही आदमी आ-जा सकता था। वहाँ आनेपर उन्होंने देखा, सामनेकी ओससे मुनिश्रेष्ठ महामना वसिष्ठकुमार आ रहे हैं
akāmayata taṁ yājyārthe viśvāmitraḥ pratāpavān | sa tu rājā mahātmānaṁ vāsiṣṭham ṛṣisattamam |
Ninais ni Viśvāmitra, ang makapangyarihan, na gawin siyang yajamāna para sa isang yajña. Ngunit ang hari—dakila ang diwa—ay lumapit sa marangal na si Vasiṣṭha, ang pinakamainam sa mga rishi. Ipinapakita ng tagpong ito ang tensiyon sa pagitan ng kapangyarihang panghari at awtoridad ng pag-aayuno at pagninilay: ang pagnanais na makamit ang pagiging lehitimo sa ritwal ang nagiging binhi ng tunggalian, at nagtatanong kung sino ang nararapat paglingkuran, paano magpipigil, at paano igagalang ang naunang karangalan ng espiritu.
गन्धर्व उवाच
Educational Q&A
Ritual and social authority are not secured merely by power; dharma requires honoring rightful spiritual precedence and exercising restraint in seeking religious legitimacy.
Viśvāmitra seeks to secure a priestly role for sacrificial purposes, while the king turns toward Vasiṣṭha, the foremost sage—setting up a conflict over who holds legitimate ritual authority.